Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Ο γάμος του αδερφού μου.


ΟΚ, έχω να γράψω καιρό. Κάθε τόσο όμως μπαίνω στο τίμιο τούτο βλόγγι και ξανακοιτάζω τον αριθμό των σχολίων, περιμένοντας εις μάτην ένα σχόλιο του τύπου «πού είσαι Γιωρίκα;», «γύρνα πίσω», «το ίντερνετ είναι άδειο χωρίς εσένα».

Ίσως τελικά το ίντερνετ να μην είναι τόσο άδειο χωρίς εμένα.

Εν πάσει περιπτώσει, θα μπορούσα να πω πολλά για όλα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες, αλλά εν πάσει περιπτώσει λέγω, λέγω να πω καμιά μαλακία να ξεχαστεί το κεφαλάκι μας. Μπούκωσα κι εγώ, όπως κι εσείς. Λοιπόν, που λέτε πάντρεψα τον αδερφό μου! Τον αποκατέστησα και ησύχασε το κεφαλάκι μου. Για τη νύφη μου βέβαια δεν μπορώ να πω το ίδιο. Ας έχει κουράγιο.
Έχουμε και λέμε.

Ο γάμος του αδερφού μου.

Θέλετε έναν «τυχερούλη» (χωρίς το γνωστό μαλλί, αλλά με καράφλα); Θέλετε τον δικό σας Μητσοτάκη, να σας κάνει ποδαρικό και να φεύγει η κλειδαριά από την πόρτα; (να μαιρόνται τα γιούλια, να κομπιάζουν τα ρούχα στο πλυντήριο, να κόβεται η μαγιονέζα και, φευ, να σας κολλάει το τουήτερ;!)
Ε λοιπόν, σας παρουσιάζω τον αδερφό μου.

Λοιπόν, ας απαριθμήσω μερικά από τα πράγματα που συνέβησαν αυτές τις ημέρες.
-Καταρχήν είναι ο πρώτος γαμπρός που ξέρω που παντρεύτηκε άρρωστος. Έπαθε αμυγδαλίτιδα δύο ημέρες πριν το γάμο του, ανέβασε πυρετό και τελικά την ημέρα του γάμου ήταν σαν μπαγιάτικο μύδι (ήταν και μαύρο το κοστούμι του, ταίριαζε χρωματικά). Αντίθετα η νύψη ήταν μια ομορφιά (σε σημείο να απορώ αν παντρεύεται κάποιον άλλο ή αν έχει πάρει κάτι), γεγονός που τόνιζε ακόμα περισσότερο το κακό του χάλι. Α, ήταν και κακοδιάθετος (εδώ που τα λέμε, κι εγώ θα ήμουν). 
 
-Επίσης πολλοί από τους καλεσμένους του αρρώστησαν. Όχι δεν κόλλησαν από τον καημένο τον αδερφό μου, από αλλού. Και δεν ήρθαν. Να σκάσει πάλι ο αδερφός μου, ιδίως για κάννα-δύο πολύ αγαπημένους. Αυτά συμβαίνουν όμως άμα κάνεις γάμο άνοιξη, ο κόσμος αρρωσταίνει.

-Τι άλλο; Α ναι, γίναν διάφορα και στο τραπέζι. Για παράδειγμα, κάτι καλεσμένοι από τη Θεσσαλονίκη βγήκαν σε λάθος έξοδο της Αττικής Οδού κι όταν το κατάλαβαν πήγαν να κάνουν ανατροφή και τους τράκαραν (ευτυχώς χωρίς να χτυπήσει κανείς). Επίσης στην ίδια παρέα ένα παιδάκι πέταξε ένα μπαλόνι πάνω σε κάτι ρεσώ σε ένα τραπέζι και έπιασε φωτιά η διακόσμηση. Ωραίο θέαμα, δέκα άτομα να ρίχνουν τα νερά τους στο κέντρο του τραπεζιού, να σβήσει η φωτιά. Ευτυχώς η φωτιά δεν επεκτάθηκε, γιατί ξέρετε πόσο λύκρα και πόση λακ κυκλοφορεί σε κάθε γάμο. Σαν προσάναμμα θα γινόταν οι καλεσμένες.

-Α, και δεν σας είπα το χειρότερο όλων: στο γαμό ΔΕΝ έπαιξαν ποντιακά. Καθόλου. Ούτε ένα τικ, ένα κότσαρι, κάτι. Μισό κουπλέ ρε παιδί μου. Τσου. Ο ντιτζέι, λέει, θεώρησε ότι δεν του «κόλλησε» στο πρόγραμμα. Που να μην του κολλάνε οι εργοδότες ένσημα.

Αυτά εν ολίγοις. Να μας ζήσουν τα παιδιά, να είναι καλά κι ας μην έπαιξαν ποντιακά.

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Μερικές του δρόμου!

Όχι ο τίτλος δεν είναι παραπλανητικός. Τουλάχιστον απόλυτα. Όλο αυτό το διάστημα που σας σκέφτομαι και σας πεθυμώ, φροντίζω να μαζεύω με το χρυσό μου κινητό διάφορα αξιομνημόνευτα, με σκοπό να τα αμολήσω (sic) στον κυβερνοχώρο.
Ιδου λοιπόν τι έπεσε επάνω μου το τελευταίο διάστημα.
Μόνο ένα διεστραμμένο μυαλό θα μπορούσε να είχε συλλάβει αυτό το concept. Samantha Fox meets Γιοκαρίνη meets σωσία μούμιας. Ναι, ο Γιοκαρίνης και η Σαμάνθα Φοξ στην ίδια σκηνή. Ναι σας λέω.

Μιας και μιλάμε για μουσικές μούμιες, να και μια ορίτζιναλ. Απευθείας από τη δεκαετία του '80, διατηρημένη σε άψογη κατάσταση χάρη στην έγκαιρη μουμιοποίηση.

Πρώτη απορία: Μα τι λύσσα μας έπιασε αποκριάτικα με τη δεκαετία του '80; Δεύτερη απορία: εντάξει, αυτή ΗΤΑΝ η Κιμ Γουάιλντ. Πώς είναι τώρα η Κιμ; Πόσο τρομακτικό θα είναι; Επίσης, τα έχει ξαναπεί τα τραγούδια της από τότε;

Τουλάχιστον εδώ μιλάμε για αυθεντικό καλτ. Εχω πάει την 1η χρονιά και ήταν σούπερ.

Ακόμμα πιο πολλές απορίες. Το Γέροντας είναι το επίθετο ή λ.χ. κάτι σαν βαθμός για τους μοναχούς (π.χ. αντιγέροντας, γέροντας, αρχιγέροντας, ανθυπαστιστής). Επίσης, ο Ιωσήφ Γέροντας έχει καιρό που το έχει χάσει και βλέπει τις εικόνες να κλαίνει και να τα χώνουν στους Εβραίους; Ή του ήρθε εσχάτως; Ασε μας ρε παππού, δεν μας φτάνουν τα προβλήματά μας.

Ροζ πουτανί πόρσε, παρκαρισμένη πάνω σε πεζοδρόμιο στην οδό Νίκης στο Σύνταγμα. Πλησιάζω θαμπωμένος από το ροζ και παρατηρώ το πίσω τζάμι: Julia. Κι η χαρά δεν την αφήνει.

Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Donkey Kong- Pontian Edition

Εχω πολλά να σας πω αλλά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω.
<iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/EhFV5-qbbIw" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Ας πούμε ότι παίζουμε Donkey Kong. Ξεκινάει ο Γιωρίκας στον πάτο της πίστας και αρχίζουν τα βαρελάκια να τρέχουν.
Πίστα Πρώτη
Η δουλειά όσο πάει αυξάνεται. Όταν έχεις πολύ δουλειά, έρχεται να προστεθεί λίγη ακόμα. Όταν νομίζεις ότι τελείωσες για την ημέρα, ανακαλύπτεται κάτι νέο που πρέπει να κάνεις. Όταν κοντεύεις να τη φέρεις εις πέρας, το αντικείμενο αλλάζει και η δουλειά που έκανες ακυρώνεται. Αλλά υπάρχει άλλη στη θέση της. Όλα αυτά, μέσα στο υπέροχο κλίμα των ημερών, κοινό στις περισσότερες δουλειές. Κλείνεσαι μέσα, γιατί κάθε βράδι είσαι κουρέλι. Ένα απόγευμα αποφασίζεις ότι πρέπει, ΠΡΕΠΕΙ όμως να ψωνίσεις κάποια πράγματα και αγκαζάρεις τη φαμίλια και πηγαίνεις στο Mall (το οποίο θα αναφέρεται εις το εξής ως : Το Αρρωστομάγαζο). Ο δίχρονος κολλά ίωση, από κάπου (αλλού).
Πίστα δεύτερη
Η ίωση του δίχρονου εξελίσσεται σε βροχίτιδα. Ο δίχρονος μιλά σαν νταλικιέρης και το βράδι βήχει σαν φθισικός (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη!). Η σύζυγος (ακόμα σε άδεια λοχείας) περνά τη μέρα της με ένα μυξομάντηλο στο χέρι. Και τότε κολλά το δίμηνο.
Πίστα τρίτη.
Το δίμηνο αρχίζει να βήχει και να κάνει κάτι περίεργα σαν να μην μπορεί να πάρει ανάσα. Γονείς πανικόβλητοι τρέχουν στην παιδίατρο, που λέει ότι έχει βροχιολίτιδα ή κάτι τέτοιο, που προφανώς βούτηξε στο Αρρωστομάγαζο. Πόντιος πατέρας εργάζεται σκληρά, διακοπτόμενος από τηλεφωνήματα πανικού της συζύγου, η οποία βλέπει το δίμηνο να σκάει από το βήχα και δεν ξέρει τι να κάνει. Τελικά το δίμηνο παίρνει αντιβίωση. Εντωμεταξύ, η πεθερά αρρωσταίνει και κάνει 38,5 πυρετό.
Πίστα τέταρτη.
Η σύζυγος απευθύνεται για βοήθεια στην μητέρα Πόντιου. Μερικές ημέρες μετά και ενώ τα μωρά είναι φουλ άρρωστα, η 97χρονη γιαγιά του πανέμορφου Πόντιου της ιστορίας μας πέφτει μέσα στο σπίτι, σπάει το πόδι της και μεταφέρεται άρον άρον στο ΚΑΤ. Μάνα Πόντιου (και κόρη, όχι νύφη γιαγιάς) παθαίνει απανωτά εγκεφαλικά καθώς η γιαγιά στοιβάζεται σε ένα δωμάτιο με άλλες 5 ετοιμοθάνατες γριές και πρέπει να εγχειριστεί. Τη γενική επιστασία του ορόφου (που πρέπει να είχε 40-50 αρρώστους) έχουν guess what 2 (!!!) νοσηλεύτριες. Πόντιος δηλώνει αδυναμία να χειριστεί υπόθεση και ζητά 3μερη άδεια από τη δουλειά, την οποία περνά μεταξύ άρρωστων μωρών και βαρδιών στη γιαγιά στο ΚΑΤ.
Αυτά. Κανονάκι.
Την προηγούμενη εβδομάδα τα πράγματα εξελίχθηκαν ως εξής:
-τα μωρά ξε-αρρωστήσαν, επιτέλους. Ορκίστηκα να τα κλείσω μέσα σε μια γυάλα μέχρι τις 15 Ιουνίου.
-η γιαγιά εγχειρίστηκε επιτυχώς και επεστρέφη στο σπίτι. Προσελήφθη παρέα Γεωργιανής καταγωγής. Η γιαγιά ωστόσο δεν δείχνει και μεγάλα σημάδια συνεργασίας, άρα και θέλησης για ανάρρωση.
-η σύζυγος ξεκίνησε να δουλεύει, αλλά ως φαρμακοποιός περνά τη μέρα της αναλογιζόμενη τα χρέη του κράτους προς τα φαρμακεία (μιλάμε ένα χρόνο απλήρωτοι από τα μεγαλύτερα ταμεία) και την οριακή κατάσταση των ασφαλισμένων
-ο πανύψηλος Πόντιος άφησε μούσι σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Σε αυτό το τελευταίο, θα επανέλθουμε.

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Μύξες, σάλια και τρελές πάνες

Νομίζω ότι όποιος ελεύθερος/ άτεκνος φίλος με κάνει παρέα αυτή την περίοδο δεν πρόκειται ποτέ να κάνει παιδιά. Καταρχήν, μόνο που με βλέπουν κάθε μέρα με πέντε σακούλες κάτω από τα μάτια και ένα ταλαίπωρο, κακόμοιρο βλέμμα, αποθαρρύνονται. 'Ισως βέβαια φταίνε και οι απαντήσεις που τους δίνω.

-Τι έγινε Γιωρίκα, πώς πάτε με τα ξενύχτια;
-Τι γνώμη έχεις για την αναδοχή;

-Τι κάνουν τα μωρά;
-Δοκιμάζουν τις αντοχές μου.

(όλα αυτά, για να έχετε την εικόνα, βάλτε τα σε ένα μάτι που γυαλίζει και μια αξύριστη, ανέκφραστη φάτσα)


Εκεί βέβαια που το βλέμμα μου πραγματικά γυαλίζει είναι όταν έρχονται άνθρωποι και μου λένε διάφορα απίθανα, του στυλ "άσε χάλια είμαι, χτες πίναμε με μια παρέα μέχρι τις 4", ή "άσε χάλια είμαι, ξύπνησα στις 8 γιατί είχα να πάω σε μια δουλειά".

Αυτά δεν τα λένε σε ένα άνθρωπο που κοιμάται 1-4 και 5-7. Που ξυπνάει με ένα απαρηγόρητο στρίγκλισμα στο αυτί, το οποίο δεν σταματά, όσο κι αν κλείνουν τα μάτια σου και σε εγκαταλείπουν οι δυνάμεις σου.


Νυστάζω.

Κατά τα άλλα η μοναδική σωτηρία αυτή την περίοδο είναι οι άνθρωποι που βγαίνουν στον Έξω Κόσμο. Μαθαίνεις και κάννα νέο. Συζητάς κανένα γκομενικό. Με τους Άλλους, τους Γονείς, πώς γίνεται και η συζήτηση γυρίζει πάντα στο ίδιο θέμα. Και άντε πάλι από την αρχή.

Σας είπα ότι νυστάζω;

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Καλωσήρθες Δημόσιο.


Έτσι είναι ο σύζυγος που αγαπά. Κάνει και τις υποχωρήσεις του, αναλαμβάνει και τα βάρη. Αν μάλιστα η σύζυγος περνά τη μέρα της με το ένα παιδί στο βυζί και με το δεύτερο σε έξαρση, τότε δείχνει και λίγη κατανόηση παραπάνω σε θέματα που σε άλλες περιπτώσεις είναι σιξ σιξ σιξ. Έτσι λοιπόν τα μάζεψα ένα ωραίο πρωί να πάω στο ταμείο της συζύγου (εις το εξής θα αναφέρεται ως το Ταμείο) να καταθέσω τα χαρτιά για το επίδομα τοκετού.

Τρία είναι τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να σου συμβούν όταν έχεις να κάνεις με δημόσια υπηρεσία.
α. Να μην έχεις πάρει όλα τα απαραίτητα χαρτιά. Δεν υπάρχει χειρότερο ξενέρωμα από το να περιμένεις 2 ώρες σε ουρά και μόλις φθάσει η σειρά σου να ανακαλύπτεις ότι σου λείπει ένα χαρτί (συνήθως το πιο εξωφρενικό, λ.χ. μια υπεύθυνη δήλωση ότι είσαι εκεί, μια ακόμα φωτοτυπία σε ένα κτίριο όπου η λέξη φωτοτυπικό είναι ταμπού)
β. Να μην έχεις πάρει αρκετά τρόφιμα/ νερό/ περιοδικά για να αντέξεις. Θα καταλήξεις να κοιτάς απλανώς τη γριά απέναντι η οποία, σημειωτέον, αφορμή ψάχνει.
γ. Να να μην έχουν αυτά τα ωραία χαρτάκια προτεραιότητας και να πρέπει να στηθείς όρθιος, ανάμεσα σε γριές που νομίζουν ότι άμα δεν κολλήσουν τόσο πάνω σου που να μπαίνει η τσάντα τους στον κώλο σου, ένας κακός μετανάστης θα τους φάει τη σειρά.

Πάμε πίσω στο Ταμείο τώρα. Οι δουλειές μου ήταν δύο. Να ενημερώσω το βιβλιάριο. Και μετά να καταθέσω τα χαρτιά. Μάγκας εγώ, με μπουκαλάκι νερό, εφημερίδα, μόνο το home cinema δεν είχα φέρει. Μπαίνω λοιπόν στο Ταμείο και αναρωτιέμαι πού πρέπει να πάω. Στο γκισέ εισόδου ένας βαριεστημένος υπάλληλος (τόσο βαριεστημένος που θα έκανε τη Λάρα Κροφτ να μοιάζει με βιβλιοθηκάριο) και ακούει Armin Van Buuren στο youtube (έλα χριστέ). Πάω να τον ρωτήσω και βλέπω πίσω του μια φωτοτυπία με γράμματα 20άρια κεφαλαία μπόλντ που λέει: ΓΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΑΡΙΩΝ ΣΤΟΝ 3o. Δίπλα βέβαια είχε σε αντίστοιχα σημειώματα σχεδόν ό,τι μπορεί να κάνει κανείς στο Ταμείο, με άλλα λόγια καλά που άκουγε trance ο τύπος, ήταν σε κανονικό state of trance.

Πάω ασανσέρ. Ουρά. Γριές ετοιμοπόλεμες. Να μην προλάβει να βγει ο προηγούμενος από το ασανσερ και μπουκάρουν. Αλλά με σχέδιο. Κάθοντα στα πλαϊνά του ασανσέρ για να μπεις εσύ στο βάθος. Ξέρουν αυτές. Μπαίνουν πρώτες, θα βγουν πρώτες. 
 
Βγαίνω κι εγώ στον 3ο, περιμένω ότι θα δω σκηνές ΙΚΑ. Βλέπω 15 άτομα καθισμένα σε καρέκλες, με νουμεράκια προτεραιότητας στυλ τράπεζας. Χλιδή. Παίρνω νουμεράκι, πάω κάτω για τσιγαράκι, ξανανεβαίνω. Σε λίγο σειρά μου. Κυρία παίρνει βιβλιάριο, ανοίγει, σφραγίζει. Στα 10 δευτερόλεπτα που χρειάστηκε αυτή η διαδικασία, βλέπω στο τζάμι σημείωμα. «Για το δεύτερο στάδιο της ενημέρωσης βιβλιαρίων στο γραφείο Χ στον 5ο». ΟΚ λέω. 
 
Ανεβαίνω σκαλιά, που να περιμένεις για ασανσέρ όταν όλοι πατάνε και τα δύο κουμπιά είτε ανεβαίνουν είτε κατεβαίνουν (γνωστό θέμα, μην τα ξαναλέμε). Και μπαίνω στον 5ο. Ή μάλλον, προσπαθώ να μπω στον 5ο. Γιατί γίνεται της Ελεωνόρας το κάγκελο. Άνθρωποι όλων των ηλικιών σχεδόν ο ένας πάνω στον άλλο σε φάση φρίκης, περιμένουν έξω από μια τζαμόπορτα (!) στην οποία έχει μια σεκιουριτού, η οποία φωνάζει νούμερα για να μπεις στο γραφείο μέσα να εξυπηρετηθείς. Τα δε νούμερα είναι ένα μπλοκάκι πεταμένο σε ένα γραφείο, στυλ λοταρίας συλλόγου κατωπαναγιωτών ημαθίας. Τι να κάνω, παίρνω χαρτάκι με ένα ουφ και κάθομαι στα σκαλιά να παγώσει ο πισινός μου. 
 
Στα 5 λεπτά, όπως ήταν επόμενο, άρχισαν τα έκτροπα. «Τι κατάσταση είναι αυτή, σαν τα ζώα μας έχετε, ποιος είναι υπεύθυνος», κλπ. Κι οι υπάλληλοι που περνοδιαβαίνουν να κοιτούν χαμηλά να μην τους ανοίξει κανείς κουβέντα. Εκτός από έναν. Έναν τεράστιο θεόχοντρο τύπο με μούσια, μουστάκι και λαδωμένο μαλλί, με μια μπλούζα σαν τόμπολα από τον ιδρώτα, να κοιτά απαθής από το γραφείο του, κάνοντας -guess what- τίποτα. Αλλά κανείς δεν του έλεγε τίποτα. 

Από φόβο.

Να μην σας τα πολυλογώ, πλησιάζει η σειρά μου και με πιάνει αγωνία. Έχω πάρει όλα τα χαρτιά; Ή θα πρέπει να το ξαναπεράσω αυτό;! Να κοιτάζω και να ξανακοιτάζω τις φωτοτυπίες. Άγχος με έπιασε, εμένα που είναι γνωστό τοις πάσι τι μοσχαροκεφαλή είμαι. 

Έρχεται λοιπόν η ώρα μου.
-295! φωνάζει με βαριεστημένο ύφος η σεκιουριτού.
-ΕΔΩ!!!! πετάγομαι εγώ φωνάζοντας, λες και έκανα μπίνγκο. Τρόμαξε ο κόσμος, σταμάτησαν 50 άτομα να μιλάνε και γύρισαν. Έσκυψα το κεφάλι, συγνώμη, συγνώμη, πάτησα δύο-τρεις κυρίους και έφθασα στην Μεγάλη Τζαμένια Πόρτα. Πέρασα μέσα και είχε τέτοια ησυχία, λες και έμπαινα στο σπα του Απόλλων Ντιβάνη στο Καβούρι. Ζεν. 

Βαθιά ανάσα.

Χαμογελάω στην υπάλληλο, μου χαμογελάει. Της δίνω το βιβλιάριο, το ανοίγει και... μπαμ! Πατάει μια σφραγίδα, δίπλα στη άλλη. Και τέρμα.
-Αυτό ήταν;
-Αυτό. Επόμενος.
Δύο ώρες στην ουρά για δύο γκρμφφεφςεοκοεγξοζαξφ σφραγίδες.

Να μην σας τα πολυλογώ, το υπόλοιπο κομμάτι κύλησε πιο εύκολα. Αν εξαιρέσεις ότι δεν ήθελαν τραπεζικό λογαριασμό αλλά ΙΒΑΝ και έστελνα τη γυναίκα μου να ψάχνει το βιβλιάριο (φού! that was close), όλα πήγαν καλά.

Τα λεφτά σε 3-4 μήνες, λέει. Όχι, που θα τα έδιναν νωρίτερα.

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Murphy's law- baby edition

1. Αν βιάζεστε να πατε κάπου, το μωρό θα χεστεί την ώρα που είστε έτοιμοι στην πόρτα. Πατόκορφα όμως.

2. Αν έχετε να πατε ταξίδι, το μωρό θα αρρωστήσει.

3. Αν σου ξεφύγει και βρίσεις μια φορά οδηγώντας, είναι δεδομένο ότι το μωρό θα αποθηκεύσει στο "σκληρό" τη νέα αγαπημένη του λέξη.Και θα την επαναλαμβάνει σε κάθε κοινωνική εκδήλωση.

4. Αν νυστάζεις, το μωρό θα σατανιστεί.

5. Αν το μωρό κοιμάται και ετοιμάζεις φαγητό, μόλις στρώσεις τραπέζι θα ξυπνήσει.

6. Αν έχεις μόλις μια ώρα να κοιμηθείς και δεν το κάνεις, επειδή πιστεύεις ότι το μωρό θα ξυπνήσει οπουνάναι, τότε το μωρό θα κοιμηθεί συνεχόμενο 8ωρο. Αντίθετα, αν πέσεις για ύπνο, το μωρό θα ξυπνήσει πριν αλλάξεις πλευρό.

7. Αν κάνεις ολόκληρη μετακόμιση για ένα τριήμερο με τα παιδιά κάπου, είναι δεδομένο ότι θα ξεχάσεις να πάρεις μαζί το πιο προφανές. Και το πιο απαραίτητο.

8. Ο θερμαντήρας του γάλακτος θα χαλάσει στις 4 τα ξημερώματα.

...to be continued (κάποια στιγμή, λέμε τώρα)