Just an Ordinary Pontios

Καλή χρονιά σε όλους!

2011-12-28T05:53:00.001-08:00

...την υγειά μας να 'χουμε και μια καλή και φιλόξενη χώρα θα βρεθεί να πάμε :)

Ο γάμος του αδερφού μου.

2011-05-14T05:49:00.001-07:00

ΟΚ, έχω να γράψω καιρό. Κάθε τόσο όμως μπαίνω στο τίμιο τούτο βλόγγι και ξανακοιτάζω τον αριθμό των σχολίων, περιμένοντας εις μάτην ένα σχόλιο του τύπου «πού είσαι Γιωρίκα;», «γύρνα πίσω», «το ίντερνετ είναι άδειο χωρίς εσένα».

Ίσως τελικά το ίντερνετ να μην είναι τόσο άδειο χωρίς εμένα.

Εν πάσει περιπτώσει, θα μπορούσα να πω πολλά για όλα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες, αλλά εν πάσει περιπτώσει λέγω, λέγω να πω καμιά μαλακία να ξεχαστεί το κεφαλάκι μας. Μπούκωσα κι εγώ, όπως κι εσείς. Λοιπόν, που λέτε πάντρεψα τον αδερφό μου! Τον αποκατέστησα και ησύχασε το κεφαλάκι μου. Για τη νύφη μου βέβαια δεν μπορώ να πω το ίδιο. Ας έχει κουράγιο.

Έχουμε και λέμε.

Ο γάμος του αδερφού μου.

Θέλετε έναν «τυχερούλη» (χωρίς το γνωστό μαλλί, αλλά με καράφλα); Θέλετε τον δικό σας Μητσοτάκη, να σας κάνει ποδαρικό και να φεύγει η κλειδαριά από την πόρτα; (να μαιρόνται τα γιούλια, να κομπιάζουν τα ρούχα στο πλυντήριο, να κόβεται η μαγιονέζα και, φευ, να σας κολλάει το τουήτερ;!)

Ε λοιπόν, σας παρουσιάζω τον αδερφό μου.

Λοιπόν, ας απαριθμήσω μερικά από τα πράγματα που συνέβησαν αυτές τις ημέρες.

-Καταρχήν είναι ο πρώτος γαμπρός που ξέρω που παντρεύτηκε άρρωστος. Έπαθε αμυγδαλίτιδα δύο ημέρες πριν το γάμο του, ανέβασε πυρετό και τελικά την ημέρα του γάμου ήταν σαν μπαγιάτικο μύδι (ήταν και μαύρο το κοστούμι του, ταίριαζε χρωματικά). Αντίθετα η νύψη ήταν μια ομορφιά (σε σημείο να απορώ αν παντρεύεται κάποιον άλλο ή αν έχει πάρει κάτι), γεγονός που τόνιζε ακόμα περισσότερο το κακό του χάλι. Α, ήταν και κακοδιάθετος (εδώ που τα λέμε, κι εγώ θα ήμουν).

-Επίσης πολλοί από τους καλεσμένους του αρρώστησαν. Όχι δεν κόλλησαν από τον καημένο τον αδερφό μου, από αλλού. Και δεν ήρθαν. Να σκάσει πάλι ο αδερφός μου, ιδίως για κάννα-δύο πολύ αγαπημένους. Αυτά συμβαίνουν όμως άμα κάνεις γάμο άνοιξη, ο κόσμος αρρωσταίνει.

-Τι άλλο; Α ναι, γίναν διάφορα και στο τραπέζι. Για παράδειγμα, κάτι καλεσμένοι από τη Θεσσαλονίκη βγήκαν σε λάθος έξοδο της Αττικής Οδού κι όταν το κατάλαβαν πήγαν να κάνουν ανατροφή και τους τράκαραν (ευτυχώς χωρίς να χτυπήσει κανείς). Επίσης στην ίδια παρέα ένα παιδάκι πέταξε ένα μπαλόνι πάνω σε κάτι ρεσώ σε ένα τραπέζι και έπιασε φωτιά η διακόσμηση. Ωραίο θέαμα, δέκα άτομα να ρίχνουν τα νερά τους στο κέντρο του τραπεζιού, να σβήσει η φωτιά. Ευτυχώς η φωτιά δεν επεκτάθηκε, γιατί ξέρετε πόσο λύκρα και πόση λακ κυκλοφορεί σε κάθε γάμο. Σαν προσάναμμα θα γινόταν οι καλεσμένες.

-Α, και δεν σας είπα το χειρότερο όλων: στο γαμό ΔΕΝ έπαιξαν ποντιακά. Καθόλου. Ούτε ένα τικ, ένα κότσαρι, κάτι. Μισό κουπλέ ρε παιδί μου. Τσου. Ο ντιτζέι, λέει, θεώρησε ότι δεν του «κόλλησε» στο πρόγραμμα. Που να μην του κολλάνε οι εργοδότες ένσημα.

Αυτά εν ολίγοις. Να μας ζήσουν τα παιδιά, να είναι καλά κι ας μην έπαιξαν ποντιακά.

Μερικές του δρόμου!

2011-03-21T04:19:00.000-07:00

Όχι ο τίτλος δεν είναι παραπλανητικός. Τουλάχιστον απόλυτα. Όλο αυτό το διάστημα που σας σκέφτομαι και σας πεθυμώ, φροντίζω να μαζεύω με το χρυσό μου κινητό διάφορα αξιομνημόνευτα, με σκοπό να τα αμολήσω (sic) στον κυβερνοχώρο.
Ιδου λοιπόν τι έπεσε επάνω μου το τελευταίο διάστημα.

Μόνο ένα διεστραμμένο μυαλό θα μπορούσε να είχε συλλάβει αυτό το concept. Samantha Fox meets Γιοκαρίνη meets σωσία μούμιας. Ναι, ο Γιοκαρίνης και η Σαμάνθα Φοξ στην ίδια σκηνή. Ναι σας λέω.

Μιας και μιλάμε για μουσικές μούμιες, να και μια ορίτζιναλ. Απευθείας από τη δεκαετία του '80, διατηρημένη σε άψογη κατάσταση χάρη στην έγκαιρη μουμιοποίηση.

Πρώτη απορία: Μα τι λύσσα μας έπιασε αποκριάτικα με τη δεκαετία του '80; Δεύτερη απορία: εντάξει, αυτή ΗΤΑΝ η Κιμ Γουάιλντ. Πώς είναι τώρα η Κιμ; Πόσο τρομακτικό θα είναι; Επίσης, τα έχει ξαναπεί τα τραγούδια της από τότε;

Τουλάχιστον εδώ μιλάμε για αυθεντικό καλτ. Εχω πάει την 1η χρονιά και ήταν σούπερ.

Ακόμμα πιο πολλές απορίες. Το Γέροντας είναι το επίθετο ή λ.χ. κάτι σαν βαθμός για τους μοναχούς (π.χ. αντιγέροντας, γέροντας, αρχιγέροντας, ανθυπαστιστής). Επίσης, ο Ιωσήφ Γέροντας έχει καιρό που το έχει χάσει και βλέπει τις εικόνες να κλαίνει και να τα χώνουν στους Εβραίους; Ή του ήρθε εσχάτως; Ασε μας ρε παππού, δεν μας φτάνουν τα προβλήματά μας.

Ροζ πουτανί πόρσε, παρκαρισμένη πάνω σε πεζοδρόμιο στην οδό Νίκης στο Σύνταγμα. Πλησιάζω θαμπωμένος από το ροζ και παρατηρώ το πίσω τζάμι: Julia. Κι η χαρά δεν την αφήνει.

Donkey Kong- Pontian Edition

2011-02-28T09:17:00.000-08:00

Εχω πολλά να σας πω αλλά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω.

Πίστα Πρώτη

Η δουλειά όσο πάει αυξάνεται. Όταν έχεις πολύ δουλειά, έρχεται να προστεθεί λίγη ακόμα. Όταν νομίζεις ότι τελείωσες για την ημέρα, ανακαλύπτεται κάτι νέο που πρέπει να κάνεις. Όταν κοντεύεις να τη φέρεις εις πέρας, το αντικείμενο αλλάζει και η δουλειά που έκανες ακυρώνεται. Αλλά υπάρχει άλλη στη θέση της. Όλα αυτά, μέσα στο υπέροχο κλίμα των ημερών, κοινό στις περισσότερες δουλειές. Κλείνεσαι μέσα, γιατί κάθε βράδι είσαι κουρέλι. Ένα απόγευμα αποφασίζεις ότι πρέπει, ΠΡΕΠΕΙ όμως να ψωνίσεις κάποια πράγματα και αγκαζάρεις τη φαμίλια και πηγαίνεις στο Mall (το οποίο θα αναφέρεται εις το εξής ως : Το Αρρωστομάγαζο). Ο δίχρονος κολλά ίωση, από κάπου (αλλού).

Πίστα δεύτερη

Η ίωση του δίχρονου εξελίσσεται σε βροχίτιδα. Ο δίχρονος μιλά σαν νταλικιέρης και το βράδι βήχει σαν φθισικός (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη!). Η σύζυγος (ακόμα σε άδεια λοχείας) περνά τη μέρα της με ένα μυξομάντηλο στο χέρι. Και τότε κολλά το δίμηνο.

Πίστα τρίτη.

Το δίμηνο αρχίζει να βήχει και να κάνει κάτι περίεργα σαν να μην μπορεί να πάρει ανάσα. Γονείς πανικόβλητοι τρέχουν στην παιδίατρο, που λέει ότι έχει βροχιολίτιδα ή κάτι τέτοιο, που προφανώς βούτηξε στο Αρρωστομάγαζο. Πόντιος πατέρας εργάζεται σκληρά, διακοπτόμενος από τηλεφωνήματα πανικού της συζύγου, η οποία βλέπει το δίμηνο να σκάει από το βήχα και δεν ξέρει τι να κάνει. Τελικά το δίμηνο παίρνει αντιβίωση. Εντωμεταξύ, η πεθερά αρρωσταίνει και κάνει 38,5 πυρετό.

Πίστα τέταρτη.

Η σύζυγος απευθύνεται για βοήθεια στην μητέρα Πόντιου. Μερικές ημέρες μετά και ενώ τα μωρά είναι φουλ άρρωστα, η 97χρονη γιαγιά του πανέμορφου Πόντιου της ιστορίας μας πέφτει μέσα στο σπίτι, σπάει το πόδι της και μεταφέρεται άρον άρον στο ΚΑΤ. Μάνα Πόντιου (και κόρη, όχι νύφη γιαγιάς) παθαίνει απανωτά εγκεφαλικά καθώς η γιαγιά στοιβάζεται σε ένα δωμάτιο με άλλες 5 ετοιμοθάνατες γριές και πρέπει να εγχειριστεί. Τη γενική επιστασία του ορόφου (που πρέπει να είχε 40-50 αρρώστους) έχουν guess what 2 (!!!) νοσηλεύτριες. Πόντιος δηλώνει αδυναμία να χειριστεί υπόθεση και ζητά 3μερη άδεια από τη δουλειά, την οποία περνά μεταξύ άρρωστων μωρών και βαρδιών στη γιαγιά στο ΚΑΤ.

Αυτά. Κανονάκι.

Την προηγούμενη εβδομάδα τα πράγματα εξελίχθηκαν ως εξής:

-τα μωρά ξε-αρρωστήσαν, επιτέλους. Ορκίστηκα να τα κλείσω μέσα σε μια γυάλα μέχρι τις 15 Ιουνίου.

-η γιαγιά εγχειρίστηκε επιτυχώς και επεστρέφη στο σπίτι. Προσελήφθη παρέα Γεωργιανής καταγωγής. Η γιαγιά ωστόσο δεν δείχνει και μεγάλα σημάδια συνεργασίας, άρα και θέλησης για ανάρρωση.

-η σύζυγος ξεκίνησε να δουλεύει, αλλά ως φαρμακοποιός περνά τη μέρα της αναλογιζόμενη τα χρέη του κράτους προς τα φαρμακεία (μιλάμε ένα χρόνο απλήρωτοι από τα μεγαλύτερα ταμεία) και την οριακή κατάσταση των ασφαλισμένων

-ο πανύψηλος Πόντιος άφησε μούσι σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Σε αυτό το τελευταίο, θα επανέλθουμε.

Μύξες, σάλια και τρελές πάνες

2011-02-02T13:44:00.000-08:00

Νομίζω ότι όποιος ελεύθερος/ άτεκνος φίλος με κάνει παρέα αυτή την περίοδο δεν πρόκειται ποτέ να κάνει παιδιά. Καταρχήν, μόνο που με βλέπουν κάθε μέρα με πέντε σακούλες κάτω από τα μάτια και ένα ταλαίπωρο, κακόμοιρο βλέμμα, αποθαρρύνονται. 'Ισως βέβαια φταίνε και οι απαντήσεις που τους δίνω.

-Τι έγινε Γιωρίκα, πώς πάτε με τα ξενύχτια;
-Τι γνώμη έχεις για την αναδοχή;

-Τι κάνουν τα μωρά;
-Δοκιμάζουν τις αντοχές μου.

(όλα αυτά, για να έχετε την εικόνα, βάλτε τα σε ένα μάτι που γυαλίζει και μια αξύριστη, ανέκφραστη φάτσα)

Εκεί βέβαια που το βλέμμα μου πραγματικά γυαλίζει είναι όταν έρχονται άνθρωποι και μου λένε διάφορα απίθανα, του στυλ "άσε χάλια είμαι, χτες πίναμε με μια παρέα μέχρι τις 4", ή "άσε χάλια είμαι, ξύπνησα στις 8 γιατί είχα να πάω σε μια δουλειά".

Αυτά δεν τα λένε σε ένα άνθρωπο που κοιμάται 1-4 και 5-7. Που ξυπνάει με ένα απαρηγόρητο στρίγκλισμα στο αυτί, το οποίο δεν σταματά, όσο κι αν κλείνουν τα μάτια σου και σε εγκαταλείπουν οι δυνάμεις σου.

Νυστάζω.

Κατά τα άλλα η μοναδική σωτηρία αυτή την περίοδο είναι οι άνθρωποι που βγαίνουν στον Έξω Κόσμο. Μαθαίνεις και κάννα νέο. Συζητάς κανένα γκομενικό. Με τους Άλλους, τους Γονείς, πώς γίνεται και η συζήτηση γυρίζει πάντα στο ίδιο θέμα. Και άντε πάλι από την αρχή.

Σας είπα ότι νυστάζω;

Καλωσήρθες Δημόσιο.

2011-01-27T10:30:00.000-08:00

Έτσι είναι ο σύζυγος που αγαπά. Κάνει και τις υποχωρήσεις του, αναλαμβάνει και τα βάρη. Αν μάλιστα η σύζυγος περνά τη μέρα της με το ένα παιδί στο βυζί και με το δεύτερο σε έξαρση, τότε δείχνει και λίγη κατανόηση παραπάνω σε θέματα που σε άλλες περιπτώσεις είναι σιξ σιξ σιξ. Έτσι λοιπόν τα μάζεψα ένα ωραίο πρωί να πάω στο ταμείο της συζύγου (εις το εξής θα αναφέρεται ως το Ταμείο) να καταθέσω τα χαρτιά για το επίδομα τοκετού.

Τρία είναι τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να σου συμβούν όταν έχεις να κάνεις με δημόσια υπηρεσία.

α. Να μην έχεις πάρει όλα τα απαραίτητα χαρτιά. Δεν υπάρχει χειρότερο ξενέρωμα από το να περιμένεις 2 ώρες σε ουρά και μόλις φθάσει η σειρά σου να ανακαλύπτεις ότι σου λείπει ένα χαρτί (συνήθως το πιο εξωφρενικό, λ.χ. μια υπεύθυνη δήλωση ότι είσαι εκεί, μια ακόμα φωτοτυπία σε ένα κτίριο όπου η λέξη φωτοτυπικό είναι ταμπού)

β. Να μην έχεις πάρει αρκετά τρόφιμα/ νερό/ περιοδικά για να αντέξεις. Θα καταλήξεις να κοιτάς απλανώς τη γριά απέναντι η οποία, σημειωτέον, αφορμή ψάχνει.

γ. Να να μην έχουν αυτά τα ωραία χαρτάκια προτεραιότητας και να πρέπει να στηθείς όρθιος, ανάμεσα σε γριές που νομίζουν ότι άμα δεν κολλήσουν τόσο πάνω σου που να μπαίνει η τσάντα τους στον κώλο σου, ένας κακός μετανάστης θα τους φάει τη σειρά.

Πάμε πίσω στο Ταμείο τώρα. Οι δουλειές μου ήταν δύο. Να ενημερώσω το βιβλιάριο. Και μετά να καταθέσω τα χαρτιά. Μάγκας εγώ, με μπουκαλάκι νερό, εφημερίδα, μόνο το home cinema δεν είχα φέρει. Μπαίνω λοιπόν στο Ταμείο και αναρωτιέμαι πού πρέπει να πάω. Στο γκισέ εισόδου ένας βαριεστημένος υπάλληλος (τόσο βαριεστημένος που θα έκανε τη Λάρα Κροφτ να μοιάζει με βιβλιοθηκάριο) και ακούει Armin Van Buuren στο youtube (έλα χριστέ). Πάω να τον ρωτήσω και βλέπω πίσω του μια φωτοτυπία με γράμματα 20άρια κεφαλαία μπόλντ που λέει: ΓΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΑΡΙΩΝ ΣΤΟΝ 3o. Δίπλα βέβαια είχε σε αντίστοιχα σημειώματα σχεδόν ό,τι μπορεί να κάνει κανείς στο Ταμείο, με άλλα λόγια καλά που άκουγε trance ο τύπος, ήταν σε κανονικό state of trance.

Πάω ασανσέρ. Ουρά. Γριές ετοιμοπόλεμες. Να μην προλάβει να βγει ο προηγούμενος από το ασανσερ και μπουκάρουν. Αλλά με σχέδιο. Κάθοντα στα πλαϊνά του ασανσέρ για να μπεις εσύ στο βάθος. Ξέρουν αυτές. Μπαίνουν πρώτες, θα βγουν πρώτες.

Βγαίνω κι εγώ στον 3ο, περιμένω ότι θα δω σκηνές ΙΚΑ. Βλέπω 15 άτομα καθισμένα σε καρέκλες, με νουμεράκια προτεραιότητας στυλ τράπεζας. Χλιδή. Παίρνω νουμεράκι, πάω κάτω για τσιγαράκι, ξανανεβαίνω. Σε λίγο σειρά μου. Κυρία παίρνει βιβλιάριο, ανοίγει, σφραγίζει. Στα 10 δευτερόλεπτα που χρειάστηκε αυτή η διαδικασία, βλέπω στο τζάμι σημείωμα. «Για το δεύτερο στάδιο της ενημέρωσης βιβλιαρίων στο γραφείο Χ στον 5ο». ΟΚ λέω.

Ανεβαίνω σκαλιά, που να περιμένεις για ασανσέρ όταν όλοι πατάνε και τα δύο κουμπιά είτε ανεβαίνουν είτε κατεβαίνουν (γνωστό θέμα, μην τα ξαναλέμε). Και μπαίνω στον 5ο. Ή μάλλον, προσπαθώ να μπω στον 5ο. Γιατί γίνεται της Ελεωνόρας το κάγκελο. Άνθρωποι όλων των ηλικιών σχεδόν ο ένας πάνω στον άλλο σε φάση φρίκης, περιμένουν έξω από μια τζαμόπορτα (!) στην οποία έχει μια σεκιουριτού, η οποία φωνάζει νούμερα για να μπεις στο γραφείο μέσα να εξυπηρετηθείς. Τα δε νούμερα είναι ένα μπλοκάκι πεταμένο σε ένα γραφείο, στυλ λοταρίας συλλόγου κατωπαναγιωτών ημαθίας. Τι να κάνω, παίρνω χαρτάκι με ένα ουφ και κάθομαι στα σκαλιά να παγώσει ο πισινός μου.

Στα 5 λεπτά, όπως ήταν επόμενο, άρχισαν τα έκτροπα. «Τι κατάσταση είναι αυτή, σαν τα ζώα μας έχετε, ποιος είναι υπεύθυνος», κλπ. Κι οι υπάλληλοι που περνοδιαβαίνουν να κοιτούν χαμηλά να μην τους ανοίξει κανείς κουβέντα. Εκτός από έναν. Έναν τεράστιο θεόχοντρο τύπο με μούσια, μουστάκι και λαδωμένο μαλλί, με μια μπλούζα σαν τόμπολα από τον ιδρώτα, να κοιτά απαθής από το γραφείο του, κάνοντας -guess what- τίποτα. Αλλά κανείς δεν του έλεγε τίποτα.

Από φόβο.

Να μην σας τα πολυλογώ, πλησιάζει η σειρά μου και με πιάνει αγωνία. Έχω πάρει όλα τα χαρτιά; Ή θα πρέπει να το ξαναπεράσω αυτό;! Να κοιτάζω και να ξανακοιτάζω τις φωτοτυπίες. Άγχος με έπιασε, εμένα που είναι γνωστό τοις πάσι τι μοσχαροκεφαλή είμαι.

Έρχεται λοιπόν η ώρα μου.

-295! φωνάζει με βαριεστημένο ύφος η σεκιουριτού.

-ΕΔΩ!!!! πετάγομαι εγώ φωνάζοντας, λες και έκανα μπίνγκο. Τρόμαξε ο κόσμος, σταμάτησαν 50 άτομα να μιλάνε και γύρισαν. Έσκυψα το κεφάλι, συγνώμη, συγνώμη, πάτησα δύο-τρεις κυρίους και έφθασα στην Μεγάλη Τζαμένια Πόρτα. Πέρασα μέσα και είχε τέτοια ησυχία, λες και έμπαινα στο σπα του Απόλλων Ντιβάνη στο Καβούρι. Ζεν.

Βαθιά ανάσα.

Χαμογελάω στην υπάλληλο, μου χαμογελάει. Της δίνω το βιβλιάριο, το ανοίγει και... μπαμ! Πατάει μια σφραγίδα, δίπλα στη άλλη. Και τέρμα.

-Αυτό ήταν;

-Αυτό. Επόμενος.

Δύο ώρες στην ουρά για δύο γκρμφφεφςεοκοεγξοζαξφ σφραγίδες.

Να μην σας τα πολυλογώ, το υπόλοιπο κομμάτι κύλησε πιο εύκολα. Αν εξαιρέσεις ότι δεν ήθελαν τραπεζικό λογαριασμό αλλά ΙΒΑΝ και έστελνα τη γυναίκα μου να ψάχνει το βιβλιάριο (φού! that was close), όλα πήγαν καλά.

Τα λεφτά σε 3-4 μήνες, λέει. Όχι, που θα τα έδιναν νωρίτερα.

Murphy's law- baby edition

2011-01-09T12:33:00.000-08:00

1. Αν βιάζεστε να πατε κάπου, το μωρό θα χεστεί την ώρα που είστε έτοιμοι στην πόρτα. Πατόκορφα όμως.

2. Αν έχετε να πατε ταξίδι, το μωρό θα αρρωστήσει.

3. Αν σου ξεφύγει και βρίσεις μια φορά οδηγώντας, είναι δεδομένο ότι το μωρό θα αποθηκεύσει στο "σκληρό" τη νέα αγαπημένη του λέξη.Και θα την επαναλαμβάνει σε κάθε κοινωνική εκδήλωση.

4. Αν νυστάζεις, το μωρό θα σατανιστεί.

5. Αν το μωρό κοιμάται και ετοιμάζεις φαγητό, μόλις στρώσεις τραπέζι θα ξυπνήσει.

6. Αν έχεις μόλις μια ώρα να κοιμηθείς και δεν το κάνεις, επειδή πιστεύεις ότι το μωρό θα ξυπνήσει οπουνάναι, τότε το μωρό θα κοιμηθεί συνεχόμενο 8ωρο. Αντίθετα, αν πέσεις για ύπνο, το μωρό θα ξυπνήσει πριν αλλάξεις πλευρό.

7. Αν κάνεις ολόκληρη μετακόμιση για ένα τριήμερο με τα παιδιά κάπου, είναι δεδομένο ότι θα ξεχάσεις να πάρεις μαζί το πιο προφανές. Και το πιο απαραίτητο.

8. Ο θερμαντήρας του γάλακτος θα χαλάσει στις 4 τα ξημερώματα.

...to be continued (κάποια στιγμή, λέμε τώρα)

Ένα ανθρωπάκι ακόμα

2010-12-18T06:50:00.000-08:00

Και έπειτα έρχεται η ώρα που κρατάς και πάλι ένα μωρό στα χέρια σου. Μαλλιαρό, συνοφρυωμένο, κατακόκκινο, τσατισμένο που βρέθηκε από τη θαλπωρή της μήτρας στην αγκαλιά σου. Το κοιτάς, το ξανακοιτάς και δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι δικό σου, ότι δεν είστε πια τρεις αλλά τέσσερις.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως η δική μας, δυσκολεύεσαι ακόμα και να πιστέψεις ότι αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά. Ότι το μωρό ήταν στα χέρια σας από την πρώτη στιγμή, ότι βγήκε μαζί σας από το μαιευτήριο, ότι είναι υγιές. Και παίρνεις μια βαθιά ανάσα και δέχεσαι με χαρά όσους φίλους και συγγενείς αψήφισαν τη χιονοθύελλα της Παρασκευής και του Σαββάτου για να περάσουν να σας δουν.

Κι έπειτα έρχεσαι σπίτι. Χωρίς τον μεγάλο (και καλά, 2 ετών) να περιμένει, αφού είναι κρυολογημένος και συνεπώς στην απομόνωση (στις γιαγιάδες). Και αρχίζεις από την αρχή όλο αυτό το απίστευτα κουραστικό, αλλά ταυτόχρονα μαγικό ταξίδι στις πρώτες ημέρες της ζωής ενός ανθρώπου. Να φάει- θα θηλάσει; Να μην ξεχάσεις να του χτυπήσεις την πλατούλα να ρευτεί. Να το αλλάξεις, να το πλύνεις, να το κρατήσεις στα χέρια και να κοιτάζεις αυτά τα απειροελάχιστα δαχτυλάκια, σαν κλαράκια, να σφίγγουν σε γροθίτσες. Να προλάβεις να κάνεις όλες τις δουλειές όσο κοιμάται. Να αναρωτηθείς τι σκέφτεται άραγε όταν σε κοιτά ανέκφραστο στα μάτια. Να ξαναμιλήσεις με φίλους και συγγενείς που παίρνουν για να μάθουν τι κάνετε, να τρέξεις να αλλάξεις τα μισά δώρα και να μην ξέρεις τι να πάρεις αφού τα έχεις όλα από το προηγούμενο μωρό.

Και στο ενδιάμεσο χαζεύεις λίγο στο Ίντερνετ, διαβάζεις και τις εφημερίδες. Και βλέπεις τον κακό χαμό στο κέντρο της Αθήνας, τον κόσμο που ξυλοκοπήθηκε από τα ΜΑΤ, τις απεργίες. Και θυμάσαι τις συζητήσεις στο μαιευτήριο με φίλους και συγγενείς, γιατί ποτέ δεν φανταζόσουν ότι ακόμα και εκείνη τη στιγμή θα μιλούσες για το ποιοι γνωστοί σου έμειναν άνεργοι, πόσοι είχαν μειώσεις μισθών, πόσοι πάνε για εξωτερικό και πόσοι για φούντο και να βλέπεις την ίδια ανησυχία στα μάτια όλων.

Κι έπειτα, όταν η μαμά και το μωρό κοιμούνται, γράφεις ένα μικρό κείμενο στο ξεχασμένο σου μπλογκάκι στο ίντερνετ για όλα όσα σκεφτόσουν αυτές τις ημέρες και σε διακόπτει το κλάμα του μωρού. Το πιάνεις, το κοιτάζεις και βουρκώνεις γιατί μέσα σου εύχεσαι να μη νιώσεις το ίδιο ανήμπορος όσο κι αυτό.

Γεννάμε λέμε.

2010-12-07T02:20:00.000-08:00

Αν αναρωτιόσαστε (λέμε τώρα) γιατί εξαφανίστηκα (πάλι), η απάντηση είναι απλή: γεννάμε. Στο τέλος της εβδομάδας θα γίνω και πάλι μπαμπάς και όπως καταλαβαίνετε με έχουν φάει οι δουλειές, οι δρόμοι, οι υποχρεώσεις, οι προετοιμασίες και όλα αυτά τα συναρπαστικά.
Θα επανέλθω μετά το ευτυχές, ευχηθείτε μας να πάνε όλα καλά!

Σκηνές από το δρόμο

2010-11-16T05:39:00.000-08:00

Λεοντοκεφαλή, στο σταθμό μετρό Συντάγματος.

Βρακιά με τιράντες και κορσέδες με κεφαλομάντηλα. Η άποψη καταστήματος της Ερμού περί αισθησιασμού.

Ελληνάρας με χαμηλωμένο αυτοκίνητο. Ο συνδυασμός των χρωμάτων, πάντως, δεν είναι πετυχημένος.

Γιατί στις άλλες θρησκείες απλά κομπάρσοι.

Αυτά παθαίνεις άμα αφήσεις πολύ ώρα το παιδί μόνο στο αυτοκίνητο

Τελικά ίσως να μη φταίει το παιδί

Μετά τις δημοτικές εκλογές απογοητευμένη η Πορτάλιου αποφάσισε δραστική αλλαγή σταδιοδρομίας.

Καλύτερα να μασάς

2010-11-10T06:04:00.000-08:00

Κατάστημα Mothercare Ερυθραίας. Έχω πάει με το ανήλικο να αλλάξω ένα δώρο και να αγοράσω ένα νέο. Περιμένω στην ουρά με τα 14 κιλάκια να χοροπηδούν στην αγκαλιά μου, μπροστά μου μια κοπέλα με ένα μικρό μωρό.

Καθώς η ταμίας εξυπηρετεί την κοπέλα, έρχεται σφήνα μια τανα-Γραία Κολωνακίου (γαλάζιο μαλλί, ταγέρ, πέρλα) με ένα κουκλάκι στο χέρι, με προσπερνά και πάει να το δώσει στο ταμείο. Τα παίρνω αυτομάτως στο κρανίο, αλλά περιμένω να τελειώσει η μπροστινή μου για να της τα χώσω.

Και τότε, ως διά μαγείας, γυρίζει η μπροστινή μου, της χώνει ένα βλέμμα και της λέει αργά και αυστηρά:
-Μετά από εμένα είναι ο κύριος.
Η τανα-Γραία ψαρώνει και πάει πίσω μου στην ουρά. Πληρώνει η κοπέλα, πληρώνω κι εγώ και φεύγω. Στην είσοδο πετυχαίνω την κοπέλα.

-Σας ευχαριστώ πολύ για πριν, της λέω
-Για ποιο πράγμα;, μου απαντά.
-Για την κυρία που πήγε να μου φάει τη σειρά. Μεγάλη γαϊδούρα. Με βλέπει με το παιδί στα χέρια και πάει να χωθεί.

-Η κυρία αυτή είναι η μητέρα μου.

Κάγκελο εγώ.
-Ήθελε να μου δώσει κάτι που ήμουν στο ταμείο να πληρώσω, αλλά είδα που κρατούσατε το παιδί στα χέρια και στην σταμάτησα.

Να ανοίξει η γη να με καταπιεί εγώ.
-...και δεν είναι τέτοιος άνθρωπος!
-Εεεεεε... με συγχωρείτε, καλό βράδι! Είπα, άρπαξα το ανήλικο και έφυγα.
Ούτε πίσω δεν κοίταξα.

Οι εκλογές και η δημόσια εκπαίδευση

2010-11-08T04:42:00.000-08:00

Οι εκλογές έχουν κάτι το εορταστικό. Είτε πηγαίνεις για να ρίξεις γαμόσταυρο αντί για σταυρό, είτε είσαι αργόσχολος συνταξιούχος και να μπαινοβγαίνεις στην ουρά για να κρατήσει περισσότερο η εμπειρία, αυτή η μάζωξη όλων των ανθρώπων μιας περιοχής σε ένα συγκεκριμένο σημείο και η ψευδαίσθηση ότι εκείνη τη στιγμή επηρεάζεις τα πράγματα σε αγγίζει με τον ίδιο τρόπο (εδώ τελείωσε μια πραγματικά μεγάλη πρόταση).

Έτσι λοιπόν κι εγώ βρέθηκα να ψηφίζω για πρώτη φορά στη νέα μου πατρίδα (γιατί όπου σπίτι και πατρίς), την εξωτική Μαγκουφάνα (aka Πεύκη). Μετά από την απαραίτητη 20λεπτη περιήγηση προς αναζήτηση των σχολείων- εκλογικών κέτρων (αφού εγώ και η αγαπητή μου σύζυγος ψηφίζουμε σε διαφορετικά σχολεία, λόγω επιθέτου), το ανήλικο να έχει χώσει μακάριους ύπνους στο πίσω κάθισμα (αφού είχε ξυπνήσει από τις 6.30, δεν λέω τίποτα άλλο), ήρθε η ώρα να διασχίσω την πύλη του εκλογικού κέντρου...

Από την είσοδο κιόλας κατάλαβα τη διαφορά με την ταπεινή Νέα Ιωνία, στην οποία ψήφιζα μέχρι πρότινος. Στη Νέα Ιωνία άντε να έβλεπες κανέναν υποψήφιο του ΚουΚουΕ (με το γνωστό φυζίκ Μαμ Ρα που διαταράχθηκε ο αιώνιος ύπνος του). Στην Μαγκουφάνα όμως; Ολόκληρη ηθοποιός της Λάμψης, λαμπερή, χαμογελαστή, λες και σε ήξερε για 40 χρόνια και χαιρόταν που σε έβλεπε. Πολύ μεγάλη αναβάθμιση. Από ότι βλέπω έχει παίξει και στην ταινία Βίτσια Γυναικών, άρα μπορεί να σταθεί με άνεση στα δημοτικά θέματα (που είναι και πολύ kinky).

Βρίσκω λοιπόν σε ποια τάξη ψηφίζω, ανεβαίνω και περιμένω στην ουρά... Σε λίγο έρχεται στην ουρά δυναμικός συνταξιούχος, από αυτούς που πιάνουν κουβέντα στο λεωφορείο, στο τρένο, στη στάση, στο περίπτερο, στο νοσοκομείο, κλπ.

Αρχίζει λοιπόν ο παππούς.

-Κοίτα πόση ώρα περιμένουμε, αν είμασταν στην βόρεια Ευρώπη θα είχαμε τελειώσει σε πέντε λεπτά, μια ζωή σκατά θα είμαστε μπλα μπλα μπλα.

Σε κάποια φάση είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι, αλλά τον αγνοούσα. Αλλά την πήρα την εκδίκησή μου. Δίπλα στην πόρτα είχε μια στήλη για ανακύκλωση μπαταριών. Κάνει λοιπόν μια κίνηση ο παππούς και πετάει μέσα ένα σκουπίδι. Γυρίζω λοιπόν κι εγώ με το πιο φαρμακερό βλέμμα που έχω (αυτό που με κάνει να μοιάζω σαν ξινισμένο γιαούρτι) και του λέω

-Αυτό κύριε δεν είναι για τα σκουπίδια, αλλά για την ανακύκλωση μπαταριών. Ξέρετε, όπως στην Ευρώπη.

Καταλαβαίνετε τι έγινε, χάχανα στην ουρά, ο παππούς να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Κουρέλι τον έκανα. Ξανάρχισε να μουρμουράει αφού μπήκα μέσα.

Μετά ήρθε η ώρα να ψηφίσω. Μπήκα στην τάξη και ξαφνικά είχα ένα ταξίδι στην παιδική μου ηλικία. Σαν μουσείο της δεκαετίας του '80 η τάξη. Στον τοίχο χάρτης της Ελλάδας, με βόρειο γείτονα την Γιουγκοσλαβία (η οποία να σας θυμίσω διαλύθηκε το 1991, που όσο κοντά κι αν μας φαίνεται είναι πριν από 20 χρόνια). Στη βιβλιοθήκη, εγκυκλοπαίδειες (ένα σοκ) της δεκαετίας του '70 και του '80 (δεύτερο σοκ). Επάνω στη βιβλιοθήκη μια γραφομηχανή. Κανονικό μουσείο εκπαίδευσης. Το σχολίασα με τη δικαστική αντιπρόσωπο, που συμφώνησε γελώντας.

Αυτά. Την έριξα κι εγώ, μη ρωτάτε πού. Με τις υγείες μας.

Γιουγκοσλαβία, χώρα που υπήρχε προ 20ετίας, και τη διάλυση της οποίας αρνείται να ξεπεράσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Ο Τρελλαντώνης σε χριστουγεννιάτικη κάρτα άγνωστης δεκαετίας (του '20 υποθέτω).

Εγκυκλοπαίδειες περασμένων δεκαετιών, για να ενημερώνονται τα παιδιά.

ΣΟΚ! Εκμεταλλεύονται διάσημο βλόγγερ για να εκλεγούν!

2010-10-27T04:36:00.000-07:00

Έχω να κάνω μια καταγγελία. Στις φετινές αυτοδιοικητικές εκλογές, ολοένα και περισσότεροι υποψήφιοι εκμεταλλεύονται τη δημοσιότητα επιφανών βλογγεράδων για να αποσπάσουν το σταυρό μας. Με ποιο τρόπο; Προσπαθώντας να παίξουν με δόλιο τρόπο με το υποσυνείδητό μας. Πας να ρίξεις την ψήφο σου, κλασικά δεν έχεις ιδέα για το ποιοι είναι στο ψηφοδέλτιο (ενίοτε ποιοι είναι και οι συνδυασμοί, αλλά λέμε τώρα) και εκεί που βιαστικά ρίχνεις μια ματιά μέσα στο παραβάν, ένα όνομα σου κάνει κλικ! Και το σταυρώνεις, χωρίς να ξέρεις γιατί.
Δείτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:

1. Προβατάς Φώτης. Αριστερός, χαμογελαστός, μορφωμένος, απλά λίγο μεγαλούτσικος. Σε καταλάβαμε δόλιε υποψήφιε πού το πας.

2. Ο Προβιάς, αγνώστου μικρού ονόματος αφού είναι μεγάλη φίρμα και δεν το γράφει στο ημέηλ. Ντεμέκ αριστερός (βλ. Δημαράς), αλλά μιλάει για μεγάλο ΑΛΜΑ (aka πήδημα, την πιάσατε την επιχειρούμενη σύνδεση). Δυστυχώς η φωτογραφία δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας.

3. Προβατίδης Λάζαρος, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος του δήμου Πύδνας- Κολινδρού Πιερίας (χιντ χιντ). Άνευ φωτογραφίας και προσωπικού σάητ, αλλά σε συνδυασμό υποψηφίου με φάτσα νεκροθάφτη.

4. Προβατόπουλος Κώστας, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αγίων Αναργύρων. Όχι προσωπική σελίδα δεν μπόρεσα να βρω, αλλά ούτε το σάητ του συνδυασμού. Γκουντ τζαμπ, μαν.

Όταν μεγαλώσω θα γίνω αρχιτέκτονας!

2010-10-25T10:22:00.000-07:00

Εγώ, όχι το ανήλικο τέκνο. Γιατί με τα τουβλάκια έχω βρει τη χαρά μου. Έναν εύκολο τρόπο να διοχετεύω την σπάνια δημιουργικότητά μου, κερδίζοντας ορισμένες φορές την προσοχή του. Σας παρουσιάζω μερικά χαρακτηριστικά δείγματα δουλειάς.

Η κλασική ελληνική πολυκατοικία. Όλοι στοιβαγμένοι, παιδιά, σκυλιά.

Κλασική μαιζονέντα με εξωτερική σκάλα νησιώτικου στυλ

Μέγαρο Φλωρινιώτη, με μνημειακή είσοδο.

Παραδοσιακή ελληνική κατοικία της υπαίθρου με στάβλο στο ισόγειο.

Επιρροές από το πρόσφατο ταξίδι στη Δανία.

Copenhagen baby

2010-10-14T03:30:00.000-07:00

Πήγα, που λέτε, στην Κοπεγχάγη για τη δουλειά. Δύο ημέρες μόλις, πηγμένες, αλλά όσα και να μην προλαβαίνεις να το δεις σε όλο του το μεγαλείο, το νιώθεις.

Καμία σχέση αγαπητά μου παιδιά. Τόσο, που στεναχωριέσαι.
Ακολουθεί φωτορομάντζο.

Στη σειρά τα ποδήλατα, στη σειρά και τα καροτσάκια

Ανεμογεννήτριες, παντού. Εμένα πάντως μου αρέσουν.

Φοβερή κατασκευή μέσα στη θάλασσα. Θυμίζει παράγκα, αλλά δεν είναι.

Παλαιά πόλη. Χρώματα, κλασική βορειοευρωπαϊκή αρχιτεκτονική.

Δεν είναι ποτάμι, είναι η θάλασσα.

Η νέα όπερα, δωρεά του κυρίου Maersk.

The 8 building. Σε σχήμα οκτώ. Κάτσε καλά.

Κι άλλη -κάτσε καλά- αρχιτεκτονική.

Φοιτητική εστία. Όπως λέμε, καμία σχέση.

Bodrum baby

2010-10-06T06:23:00.000-07:00

Στους ειδυλλιακούς καιρούς που περνάμε, ένα ταξιδάκι εργασίας είναι ό,τι πρέπει για να ανοίξει λιγάκι του μυαλό. Το τετραήμερο που πέρασα, λοιπόν, στο ηλιόλουστο Μπόντρουμ, απέναντι από τη Κω, ήρθε ταμάμ, την κατάλληλη στιγμή.

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ

Εδώ βλέπετε το Μπόντρουμ, όπως φαίνεται από το κάστρο του στο λιμάνι.

Κιοφτέ κανείς; (δεν θα μάθω ποτέ να ισιώνω τις φωτογραφίες)

Το γνωστό Μοναστηράκι, παντού.

Μα ποιος είναι ο θείος; Όπου και να γυρίσω τον βλέπω.

Παλαιό ωραίο όχημα, ελαφρώς εγκαταλειφθέν.

Γιαγιάκα μεταφέρουσα φύλλα (ο παππούς στο καφενείο)

Μη σου τύχει άγριο Κιοπέκ

Ο ίδιος θείος σε επαναστατικό ενσταντανέ.

Τουρκικό πληκτρολόγιο. Τράβα βρες το i, το σωστό, με την τελίτσα.

Μανάβ ο μανάβης, φιστίκ το φιστίκι, κ.ο.κ.

Κι όμως τα δίνουν σε γάμους και χαρές (και όχι τα άλλα τα δικά μας, τα αποχαιρετιστήρια)

Meet the Πρόβατο

2010-09-30T09:40:00.000-07:00

Μετά από ένα πρωινό επαγγελματικό ραντεβού, βρίσκομαι στο σταθμό του Μετρό στην Ακρόπολη και περιμένω το τρένο. Δίπλα μου έχω παρέα ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Ισπανών, τους οποίους προσφέρθηκα να βοηθήσω στην περιπλάνηση τους στα υπόγεια λαγούμια της πόλης (οι οποίοι παρεπιπτόντως δεν μιλούν λέξη αγγλικά κι εγώ δεν μιλώ λέξη ισπανικά, αλλά μια χαρά καταλαβαινόμασταν).

Όπως κάθομαι στις θέσεις του σταθμού, ένας ψηλός καλοντυμένος τύπος γύρω στα 30 με προσπερνά και κοντοστέκεται. Με κοιτά, του ρίχνω μια φευγαλέα ματιά, δεν τον γνωρίζω. Ο τύπος με κοιτά για λίγο σαν να με ξέρει, κάνει ένα-δυό διαστακτικά βήματα να φύγει και μετά επιστρέφει και με ξανακοιτάζει. Τον κοιτάζω κι εγώ με απορία (τι θες χριστιανέ μου πρωινιάτικα).

-Μήπως είστε ο Γιωρίκας; μου λέει ντροπαλά.

-Ναι... λέω και τον κοιτάζω με απορία. Ποιος είστε;

-Είμαι ο ...εχχχμμμ... ομμμ.... ο Πρόβατος!

Για μερικά δευτερόλεπτα είχα μια έντονη παρόρμηση, να του απαντήσω «ποιος πρόβατος; τι εννοείτε;» και να τον κάνω να νοιώσει λίγο αμήχανα, που συστήθηκε σε έναν άσχετο στο Μετρό ως ζώο της φάρμας και της βλογγόσφαιρας. Αλλά αποφάσισα να μην ταλαιπωρήσω ψυχολογικά αυτό τον τόσο ευγενή και ντροπαλό νέο.

-Έλα ρε, τι κάνεις;

-Καλά, εσείς, απάντησε με έναν εξαιρετικά ευγενικό τόνο στη φωνή.

Πιάσαμε την κουβέντα και μπήκαμε μαζί στο Μετρό (από δίπλα οι ηλικιωμένοι Ισπανοί που είχα υιοθετήσει). Ο Πρόβατος με ρώτησε για την οικογένειά μου και για τη δουλειά μου και μετά γύρισε τη συζήτηση στην οικονομική κρίση, κάνοντας μια πραγματικά εντυπωσιακή ανάλυση των δημοσιονομικών της χώρας. Μετά μου ανέλυσε πολύ γρήγορα την οπτική του για τη βλογγόσφαιρα, μια οπτική που έδειχνε έναν βαθιά καλλιεργημένο άνθρωπο.

Τι να σας πω, τα έχασα. Αυτός είναι ο Γιουρς Τρούλη Πρόβατος; Αυτός που έγραφε για την Συκιά ότι έπεσε με μπάντζι-τζάμπινκ και παλουκώθηκε πάνω στον συγχωριανό της; Αυτός είναι ο άνθρωπος που έχει κάνει την πιο εμπεριστατωμένη, σε βάθος ανάλυση του έργου του Αλκαίου που έχω διαβάσει ποτέ (μάλλον και τη μόνη); Δεν είχα ιδέα.

Με αποχαιρέτισε (εμένα και τους Ισπανούς) μόλις δύο σταθμούς αργότερα.

-Θα ήταν ωραία αν κανονίζαμε ένα βράδι, να δειπνήσουμε παρέα μετά της συζύγου σας, μου είπε.

-Φυσικά, του απάντησε, αλλά μέσα μου ήξερα πως μια τέτοια συνάντηση το μόνο που θα έκανε θα ήταν να αναδείξει πόσο βαθιά ακαλλιέργητος άνθρωπος είμαι.

Ο Πρόβατος αποχαιρέτισε τους Ισπανούς σε άψογα καταλανικά (αφού, όπως μου εξήγησε, ήταν από τη Βαρκελώνη) και βγήκε από το τρένο. Καθώς απομακρυνόταν, τον άκουσα να μιλά στο κινητό για κάποιον Ταρκόφσκι.

ΥΓ. Από το facebook με ξέρει. Είναι ίσως ο μοναδικός άνθρωπος σε όλο το facebook που έχει ανεβασμένες φωτογραφίες που τον αδικούν, σε σχέση με την πραγματικότητα γι' αυτό και δεν τον γνώρισα.

Art Moments. Priests and the City.

2010-09-29T02:11:00.000-07:00

Το τελευταίο διάστημα βλέπω παντού παπάδες. Δυστυχώς τις περισσότερες φορές είμαι μόνος μου, οπότε δεν μπορώ να παίξω με τη λατρευτή μου σύζυγο το αγαπημένο μας παιχνίδι «πάρε τον παπά» (όχι δεν έχει κάποιο σεξουαλικό υπονοούμενο).

Ποιητική στιγμή

Άραγε, φταίει η κρίση,
που το μάτι μας έχει μαυρίσει;
(σσ. από τον πολύ παπά)

Παπάδες κατά μόνας, παπάδες σε ζεύγη
παντού μαυρίλα, που δεν φεύγει.

Πώς να ανακάμψω ψυχολογικά
άμα κάθε 10 μέτρα πέφτω σε παπά;

Παπά, παπά, πάρει τον παπά
πάρε και τα παπάκια, που κάνουν πα πα πα (εδώ είναι εμφανής η επιρροή του τέκνου)

Παπά μου βάλε άσπρα και βγάλε τη μαυρίλα
μην είσαι σαν τον μαύρο killer (προφέρεται κίλα).

(χειροκρότημα)

Πεινάω!

2010-09-24T00:51:00.000-07:00

Χαψία anyone;!

Συνάντησις με τον Βασιλέα

2010-09-20T10:40:00.000-07:00

Μου αρέσει πολύ το Τατόι. Τέτοια εποχή, μάλιστα, είναι μαγεία. Ούτε το ντάλα καλοκαίρι, ώστε να μην μπορείς να σταθείς, ούτε ψύχρα (το οποίο στην περιοχή αυτή, στους πρόποδες της Πάρνηθας, μεταφράζεται σε ΚΡΥΟ).
Εν πάσει περιπτώσει έχω διαβάσει αρκετές φορές για τα κτίρια του τέως, για τους θησαυρούς που παραμένουν παρατημένοι εκεί και όλα τα άλλα ακατανόητα. Αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι θα ερχόμουν σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο με τον τέως. Σας ψάρωσα;

Πριν από μερικές ημέρες είχα κάποια δουλειά στο κέντρο και κλασικά πήγα μέσω εθνικής οδού στο Γκάζι, για να αφήσω το αυτοκίνητο και να πάρω το Μετρό. Εκεί λοιπόν με περίμενε μια έκπληξις: το αυτοκίνητο της φωτογραφίας. Μια Buick Wildcat του 1965 (σας παρακαλώ μην υποτιμάτε αυτή την πληροφορία, χρειάστηκα περίπου 20 λεπτά στο google για να τη βρω- εδώ η απόδειξη).
Κατ' αρχήν χάζεψα. Όπως και όλοι οι περαστικοί. Ειδικά το θυρεό, με τους δύο ημίγυμνους μουσάτους, να ακουμπούν χαλαροί επάνω σε ένα εθνόσημο «καπελωμένο» με ένα στέμμα, πίσω από μια γαλάζια αυλαία που την «καπέλωνε» άλλο ένα στέμμα. Η λιτή και απέρριτη αισθητική του οικόσημου παρέπεμπε ευθέως στις αισθητικές επιλογές της τέως ελληνικής βασιλικής οικογένειας. Ήμουν σίγουρος.

Η δεύτερη έκπληξις με περίμενε στο αποπίσω. Το δικέφαλο πτηνό σε κίτρινο φόντο! Ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου είναι ΑΕΚ! Ωστόσο επειδή έκανα σοβαρή έρευνα, ρώτησα έναν γνωστό που ασχολείται με τα εκκληστιαστικά αν επρόκειτο για πινακίδα μητροπολίτη και η απάντησίς του με διαφώτισε περαιτέρω: «αυτός δεν είναι μητροπολίτης, είναι απλά πυροβολημένος».

Το ίδιο αυτοκίνητο το συνάντησα δύο ημερες αργότερα σε γειτονική περιοχή, παρκαρισμένο μέσα στο Μεταξουργείο. Ο πραγματικός βασιλιάς του δρόμου όμως ήταν αλλού. Τον έβγαλα βιαστικά με το κινητό ενώ τηλεφωνούσε, με την σύντροφό του να περιμένει καρτερικά να τελειώσει.

Επαναστάτες πυρπολητές

2010-09-18T04:29:00.000-07:00

Το διάβασμα στην τουαλέτα είναι, χωρίς αμφιβολία, μια από τις 5 σημαντικότερες απολαύσεις της ζωής (αν συνοδεύεται από τσιγάρο, ακόμα καλύτερα). Όταν λοιπόν πέφτεις σε τέτοιο λογοτεχνικό διαμάντι δεν μπορείς παρά να το απαθανατίσεις, έστω και με το κινητό. Η φωτό προέρχεται από τις τουαλέτες της νομαρχίας ανατολικής αττικής, στην οποία όπως βλέπετε ετοιμάζουν τη νέα Μεγάλη Ιδεά.

ΥΓ1. Να πάρουμε την Κωνσταντινούπολη και το Κάιρο; Τι να τις κάνουμε; Εγώ πάλι, σε αυτή τη φάση, θα έβρισκα πιο λογικό να πουλήσουμε την Κάρπαθο.
ΥΓ2. Οι Γιωργάκηδες, οι Καραμανλήδες και οι Παυλόπουλοι ξέρω ποιοι είναι. Οι Δραγώνες όμως; Ο μόνος Δραγώνας που ξέρω είναι εκείνος που έβγαζε κάποτε το Ποπάϋ.
ΥΓ3. Ο Σώρος και ο Ροκφέλερ είναι πάμπλουτοι άνθρωποι οι οποίοι, για κάποιο άγνωστο λόγο, έχουν σκοπό της ζωής τους να εξαφανίσουν από προσώπου γης την υπερχρεωμένη γεωπολιτική κουράδα που λέγεται Ελλάδα. Χμμμ. Αληθοφανές, δε λέω.
ΥΓ4. Η «εθνική επαναστατική οργάνωση Έλληνες Πυρπολητές Κανάρης Μιαούλης» έχει κι άλλες επαναστατικές δράσεις εκτός από το να γράφει σε δημόσιες τουαλέτες; Μήπως λερώνει με τσίκλες τα οργανα του καπιταλισμού-Στάρμπαξ;

Απεργία και καβλωμένες γάτες

2010-09-12T07:45:00.000-07:00

Μόλις τελείωσε η βάφτιση, ο πολυαγαπημένος μου γείτονας με πληροφόρησε ότι άρχιζε η απεργία των βενζινοπωλών και έφευγε να βάλει βενζίνη. Χωρίς δεύτερη σκέψη, τον ακολουθήσαμε. Οδήγησε για λίγο σαν τρελός μέσα σε κάτι απίστευτα κοψοδρόμια (όπου οι λακούβες μοιάζουν με πύλες για τον κάτω κόσμο και κάθε τρία μέτρα σου πετάγονται αυτοκτονικά αδέσποτα) μέχρι που ήρθαμε και σταματήσαμε, στην ουρά. Άπειρη ουρά. Γεμάτη ταλαίπωρους, βαριεστημένους συμπολίτες μου. Το βενζινάδικο ούτε που φαινόταν.

Το ότι ερχόμασταν βέβαια από βάφτιση παιδιού και δη της πολυκατοικίας αποδείχθηκε διπλή τύχη. Κατ' αρχήν, είχαμε άφθνο υλικό για σχολιασμό με την αγαπημένη μου σύζυγο, σχετικά με τα τέσσερα κοριτσάκια του σεξομανή θεολόγου γείτονά μας, τα οποία ήταν ντυμένα σαν νυμφίδια (αλλά με ένα σταυρό Να! πάνω από τα ρούχα, σαν εκείνους που κάποτε φορούσε η Κουλιανού με το περιλαίμιο, γιατί ήταν της μόδας). Κατά δεύτερον, είχαμε άφθονα γλυκά ώστε να μην πάθουμε υπογλυκαιμία περιμένοντας. Βέβαια, μετά από δύο βαζάκια γλυκό του κουταλιού σταφύλι και τα σμάρτις του παιδιού (που εντωμεταξύ είχε αποκοιμηθεί) και λίγο νερό (του παιδιού, που είχε αποκοιμηθεί) μας έπιασε αναγούλα και θέλαμε να αφήσουμε τα στομάχια μας πάνω στα πανάκριβα δερμάτινα καθίσματα και τα πανάκριβα ρούχα μας.

Περίπου μια ώρα αργότερα τα καταφέραμε. Το αυτοκίνητο της συζύγου εφουλαρίσθη (το "κομπλάραμε", όπως λέγαν το φουλάρισμα στο στρατό) και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Εκεί βέβαια έπρεπε να ξεκινήσει ο δεύτερος Γολγοθάς: να ξαναπάω, αυτή τη φορά για το δικό μου αυτοκίνητο.

Ως άλλος κυνηγός/ πατέρας/ αρχέτυπο άνδρα, άφησα ασφαλή την οικογένεια στο σπίτι και πήρα ξανά τους δρόμους. Αναζητώντας το -απίστευτα μακρινό, όπως αποδείχθηκε- ενδεχόμενο μικρότερης ουράς, πήρα το δεύτερο αμάξι και βγήκα στην Ηρακλείου. Στο πρώτο βενζινάδικο η ουρά έπρεπε να έφθανε στα 500 μέτρα. Μέτρησα 108 αυτοκίνητα προσπερνώντας. Στο δεύτερο τα ίδια. Στο τρίτο πήρα απόφαση και στήθηκα, χωρίς πολλές προσδοκίες.

Εκεί που καθόμουν ήσυχα κι ωραία και διάβαζα το μάνιουαλ του αυτοκινήτου (γιατί τι να διαβάσεις κολλημένος μια ώρα στο ίδιο σημείο) παρατήρησα κάτι παράξενο στο μπροστινό αυτοκίνητο. Μια γάτα. Μέσα στο αυτοκίνητο. Ελεύθερη.

Η γάτα έδειχνε να μην απολαμβάνει το χρόνο που έπρεπε να περάσει στην ακινησία. Απορώ δηλαδή πώς δεν είχε κάνει πλισέ την 60χρονη (εννοείται ότι θα ήταν θειά) που οδηγούσε. Μέχρι που κατάλαβα ότι η ανυπομονεσία της γάτας ενδεχομένως να μην οφείλονταν στην ακινησία. Στην αρχή η γάτα άρχισε να τρίβεται στο πίσω τζάμι. Μετά άρχισε να τριβει τον πωπό της στο πίσω τζάμι (χαρίζοντάς μου μια εξαίρετη θέα της κωλοτρυπίδας της, ικανή για να μου κόψει την όρεξη για 2 μέρες). Μετά άρχισε να τρίβεται στις κολώνες του αυτοκινήτου. Στο τέλος σκαρφάλωσε στο μαξιλαράκι του οδηγού και άρχισε να τρίβεται εκεί. Τη στιγμή αυτή αποφάσισα να αποθανατίσω το σπάνιο ενσταντανέ (πιστέψτε με, δεν θα θέλατε να δείτε το προηγούμενο).

Μιάμισι ώρα αργότερα έφθασα μέσα στο βενζινάδικο. Φουλάρισα κι εγώ (60 ευρώ κλαψ λυγμ). Κι όπως ετοιμάζεται να φύγει η κυρία, που έβαζε πλέον βενζίνη μπροστά μου, τι να δω. Είχε και τα εγγόνια της μέσα στο αμάξι! Εκεί σιχάθηκα διπλά τη ζωή μου, τόσο που προτίμησα να εστιάσω στον χοντρό ιδρωμένο θείο που μου έβαζε βενζίνη ξεφυσώντας κατακκόκινος (πιθανότατα επειδή πάθαινε εγκεφαλικό), παρά να ξαναδώ ο θέαμα.

Όχι δεν είμαι φιλόζωος, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει.

Χαίρεται!

2010-09-10T02:49:00.000-07:00

Τώρα δηλαδή πρέπει να κάνω εισαγωγή;
Χμ. Καλωσορίσατε. Άντε να δούμε πάλι.